Sutta Nipāta 5.17

Pingiya's vraag

Toen sprak de brahmaan Pingiya:

“Ik ben oud en afgetakeld. Mijn lichaam is zwak en mijn huid is bleek. Ik kan nauwelijks nog zien en ik hoor met de grootste moeite. Laat me niet sterven terwijl ik nog steeds in verwarring ben, maar onderwijs mij Dhamma zodat ik zal weten, hoe ik geboorte en ouderdom achter mij kan laten.”

“Kijk,” antwoordde de Boeddha, “hoeveel mensen gemarteld worden door pijn. Kijk hoe onachtzaam zij zijn, en hoe groot het lijden vanwege hun lichaam (rupa). Als je zo niet door wilt gaan en niet steeds maar wilt worden (bhava tanha), Pingiya, dan moet je afstand doen van het lichaam.”

“In alle tien richtingen,” zei Pingiya, “boven, beneden, en in elke hoek van het kompas, is er geen enkel ding dat u niet gehoord, gezien, kent of begrepen hebt. Leer mij de Dhamma zodat ik zal weten, hoe ik geboorte en ouderdom achter me kan laten.”

“Kun je zien” antwoordde de Boeddha, “hoe mensen zich door begeerte (tanha) vernauwen? Zie je hoe zij gekweld worden en door ouderdom versleten zijn? Als je zo niet door wilt gaan en niet steeds maar wilt worden, Pingiya, dan moet je de begeerte opgeven.”