Aṅguttara Nikāya 4

12. Kesivagga

111. Kesisutta

Atha kho kesi assadam­ma­sāra­thi yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinnaṃ kho kesiṃ assadam­ma­sāra­thiṃ bhagavā etadavoca: “tvaṃ khosi, kesi, paññāto assadam­ma­sāra­thīti. Kathaṃ pana tvaṃ, kesi, assadammaṃ vinesī”ti? “Ahaṃ kho, bhante, assadammaṃ saṇhenapi vinemi, pharusenapi vinemi, saṇha­pharu­senapi vinemī”ti. “Sace te, kesi, assadammo saṇhena vinayaṃ na upeti, pharusena vinayaṃ na upeti, saṇhapharusena vinayaṃ na upeti, kinti naṃ karosī”ti? “Sace me, bhante, assadammo saṇhena vinayaṃ na upeti, pharusena vinayaṃ na upeti, saṇhapharusena vinayaṃ na upeti; hanāmi naṃ, bhante. Taṃ kissa hetu? ‘Mā me ācariyakulassa avaṇṇo ahosī’ti.

Bhagavā pana, bhante, anuttaro purisa­damma­sāra­thi. Kathaṃ pana, bhante, bhagavā purisadammaṃ vinetī”ti? “Ahaṃ kho, kesi, purisadammaṃ saṇhenapi vinemi, pharusenapi vinemi, saṇha­pharu­senapi vinemi. Tatridaṃ, kesi, saṇhasmiṃ—iti kāyasucaritaṃ iti kāya­su­cari­tassa vipāko, iti vacīsucaritaṃ iti vacī­su­cari­tassa vipāko, iti manosucaritaṃ iti mano­su­cari­tassa vipāko, iti devā, iti manussāti. Tatridaṃ, kesi, pharusasmiṃ—iti kāyaduccaritaṃ iti kāya­ducca­ritassa vipāko, iti vacīduccaritaṃ iti vacī­ducca­ritassa vipāko, iti manoduccaritaṃ iti mano­ducca­ritassa vipāko, iti nirayo, iti tiracchānayoni, iti pettivisayoti.

Tatridaṃ, kesi, saṇha­pharu­sas­miṃ—iti kāyasucaritaṃ iti kāya­su­cari­tassa vipāko, iti kāyaduccaritaṃ iti kāya­ducca­ritassa vipāko, iti vacīsucaritaṃ iti vacī­su­cari­tassa vipāko, iti vacīduccaritaṃ iti vacī­ducca­ritassa vipāko, iti manosucaritaṃ iti mano­su­cari­tassa vipāko, iti manoduccaritaṃ iti mano­ducca­ritassa vipāko, iti devā, iti manussā, iti nirayo, iti tiracchānayoni, iti pettivisayo”ti.

“Sace te, bhante, purisadammo saṇhena vinayaṃ na upeti, pharusena vinayaṃ na upeti, saṇhapharusena vinayaṃ na upeti, kinti naṃ bhagavā karotī”ti? “Sace me, kesi, purisadammo saṇhena vinayaṃ na upeti, pharusena vinayaṃ na upeti, saṇhapharusena vinayaṃ na upeti, hanāmi naṃ, kesī”ti. “Na kho, bhante, bhagavato pāṇātipāto kappati. Atha ca pana bhagavā evamāha: ‘hanāmi naṃ, kesī’”ti. “Saccaṃ, kesi. Na tathāgatassa pāṇātipāto kappati. Api ca yo purisadammo saṇhena vinayaṃ na upeti, pharusena vinayaṃ na upeti, saṇhapharusena vinayaṃ na upeti, na taṃ tathāgato vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññati, nāpi viññū sabrahmacārī vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññanti. Vadho heso, kesi, ariyassa vinaye—yaṃ na tathāgato vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññati, nāpi viññū sabrahmacārī vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññantī”ti.

“So hi nūna, bhante, suhato hoti—yaṃ na tathāgato vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññati, nāpi viññū sabrahmacārī vattabbaṃ anusāsitabbaṃ maññantīti. Abhikkantaṃ, bhante, abhikkantaṃ, bhante … pe … upāsakaṃ maṃ, bhante, bhagavā dhāretu ajjatagge pāṇupetaṃ saraṇaṃ gatan”ti.

Paṭhamaṃ.