අඞ්ගුත්තරනිකායො

සත්තක නිපාතය

පඨමපණ්ණාසකං

3. වජ්ජිසත්තක වර්‍ගය

5. තතිය භික්ඛු අපරිහානිය සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහනුවර ආසන්නයෙහිවූ ගිජුකුළු පව්වෙහි වැඩවසන සේක. එකල්හි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. ’’මහණෙනි, තොපට සප්ත අපරිහානිය ධර්මයන් දේශනා කරන්නෙමි. එය මනාකොට අසව්. සිහිකරව්. දේශනා කරන්නෙමි.’’ -- ’’එසේය ස්වාමීනි’’ යි ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් දුන්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය දේශනා කළ සේක.

’’මහණෙනි, ඒ ධර්‍ම සත කවරේද? මහණෙනි යම්හෙයකින් භික්‍ෂූහු ශ්‍රද්ධා ඇත්තෝ වෙද්ද, පවට ලජ්ජා ඇත්තෝ වෙද්ද, පවට බිය ඇත්තෝ වෙද්ද, (බහුශ්‍රුත) බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තෝ වෙද්ද, පටන්ගත් වීර්‍ය්‍ය ඇත්තෝ වෙද්ද, සිහි ඇත්තෝ වෙද්ද, නුවණැත්තෝ වෙද්ද,

’’මහණෙනි, භික්‍ෂූන්ගේ අභිවෘද්ධියම කැමතිවිය යුතුය. පිරිහීම නොවේ. මහණෙනි, මේ සප්ත අපරිහානිය ධර්‍මයෝ භික්‍ෂූන් කෙරෙහි පිහිටා ඇද්ද, මේ සප්ත අපරිහානිය ධර්මයන් කෙරෙහි භික්‍ෂූන් පිහිටා ඇතැයි පෙණෙද්ද, භික්‍ෂූන්ගේ අභිවෘද්ධිය කැමති විය යුතුයි. පිරිහීමක් නොවේ.