අඞ්ගුත්තරනිකායො

සත්තක නිපාතය

පඨමපණ්ණාසකං

3. වජ්ජිසත්තක වර්‍ගය

6. චතුත්‍ථ භික්ඛු අපරිහානිය සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහනුවර ආසන්නයෙහිවූ ගිජුකුළු පව්වෙහි වැඩවසන සේක. එකල්හි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. ’’මහණෙනි, තොපට සප්ත අපරිහානිය ධර්මයන් දේශනා කරන්නෙමි. එය මනාකොට අසව්. සිහිකරව්. දේශනා කරන්නෙමි.’’ -- ’’එසේය ස්වාමීනි’’ යි ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් දුන්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය දේශනා කළ සේක.

’’ඒ සත කවරේද? ස්මෘති (සිහිය) සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, ධර්‍මවිචය (ධර්මය විමසීම) සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, වීර්ය සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, ප්‍රීති සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, ප්‍රශ්‍රබ්ධි (සන්සිඳීම) සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, සමාධි (එකඟකම) සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද, උපේක්‍ෂා (මැදහත්කම) සම්බොධ්‍යඞ්ගය වඩද්ද,

’’මහණෙනි, භික්‍ෂූන්ගේ අභිවෘද්ධියම කැමතිවිය යුතුය. පිරිහීම නොවේ. මහණෙනි, මේ සප්ත අපරිහානිය ධර්‍මයෝ භික්‍ෂූන් කෙරෙහි පිහිටා ඇද්ද, මේ සප්ත අපරිහානිය ධර්මයන් කෙරෙහි භික්‍ෂූන් පිහිටා ඇතැයි පෙණෙද්ද, භික්‍ෂූන්ගේ අභිවෘද්ධිය කැමති විය යුතුයි. පිරිහීමක් නොවේ.